این که صحبت ها و گفت و گو ها -در فرهنگ ایرانی- خواسته یا ناخواسته به سمت ارزشی شدن پیش می رود و در آب و تاب «درست» و «غلط» قرار می گیرد، برای یک گفت و گوی علمی یا فکری همچون زهری است که آن را به مرگ می کشاند. اما همین ساختار ذهنی در زندگی و تفکر مردم موجب ابقای بسیاری از آیین های پیشینیان می شود و

به نظرم در پست قبلی درگیر نظریه توطئه شدم و سنت را ابزار دست نخبگان دانستم. هر چند بسیار جذاب است، ولی به نظرم غیر دقیق است و اطلاق آن به طور کلی غیرصحیح است. سنت راهی است که مردم برمی گزینند و نخبگان سعی در اصلاح آن دارند. این جاست که نگاه دوم در بررسی جایگاه مردم یا سنت دربرابر خبرگان شکل می گیرد